ART Bring me back to the childhood : ศิลปะนำฉันสู่วัยเด็กอีกครั้ง

จำได้ว่าตอนเด็กๆฉันชอบวาดภาพมาก ฉันรักวัยเด็กของฉันมาก วานวัยที่เราหลุดพ้นจากพันทนาการต่างๆ ตอบสนองต่อความต้องการอย่างตรงไปตรงมา ดูเหมือนวัยเด็กจะเป็นวัยที่อ่อนแอ แต่ฉันว่าจริงๆแล้วตอนเด็กเรากลัวอะไรน้อยกว่าตอนนี้เสียอีก เรากลัวผีเพราะมีผู้ใหญ่บอกให้เรากลัว โตมาฉันถึงได้กลัวความมืดจนไม่กล้านอนคนเดียว(นอกจากบ้านตัวเอง) เรากลัวงู กลัวแมงมุม กลัวอะไรสารพัด เพราะว่าผู้ใหญ่ต่างหากที่กลัวแล้วบอกให้เรากลัว ฉันจำได้ว่าตอนเด็กฉันกล้ากินอะไรแปลกๆหลายอย่าง หนอน ด้วง ตัวไหม แต่ตอนนี้ฉันไม่กล้าแล้ว คงเพราะหลายๆอย่างทำให้ฉันลดความกล้าลงภายใต้ขั้นตอนการเจริญเติบโตที่ผ่านมา

สิ่งหนึ่งที่ฉันรักมากตอนเป็นเด็กคือ การวาดภาพ เป็นความรู้สึกอิสระอย่างแท้จริง และได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง ตอนเด็กเรามักชอบวาดอะไรซ้ำๆ อย่างเช่นฉันตอนเด็ก จำได้ว่าชอบวาดขนมเค้กสามชั้นที่มีเทียนปักอยู่และมีดอกกุหลาบเป็นbackgroundมาก(ลอกมาจากสคส.อันละ20บาทชิ้นแรกในชีวิต เพราะปกติจะได้สคส.อันละไม่เกิน5บาท) เมื่อได้วาดภาพนี้แล้ว  ความมุ่งมั่นตั้งใจจะมุ่งตรงสู่ภาพวาด สมาธิที่จดจ่อจนเราไม่สนใจสิ่งอื่นใดๆรอบตัว ความมั่นใจในฝีมือของตัวเอง ทั้งหมดรวมเป็นความสุข และเป็นความสุขที่เกิดขึ้นซ้ำๆทุกครั้งที่วาดมันใหม่ จนถึงตอนนี้ฉันยังจำภาพนั้นได้ติดตาและความรู้สึกเช่นนั้นยังคงติดใจ

แม้ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันก็ยังเป็นคนรักการวาดรูปอยู่ถึงแม้จะไม่ได้เอาดีทางด้านนี้ แต่งานศิลปะก็ช่วยให้ฉันผ่อนคลาย และหลุดออกจากอารมณ์พลุ่งพล่าน เคยสังเกตตัวเองว่าหลายครั้งที่มีความเครียดมากๆ เสียใจมากๆ หงุดหงิดมากๆ แม้สมองจะครุ่นคิดถึงเรื่องราวมากมาย แต่ปลายปากกาก็แอบขีดเขียนสร้างานศิลป์น้อยๆลงในพื้นผิวที่พอจะรองรับได้ขณะนั้น ฉันจึงพอสรุปได้ว่าศิลปะเป็นทางหนึ่งในการช่วยแบ่งเบาอารมณ์ที่รุนแรงนั้น หลายๆครั้ง"การระบาย"จึงเป็น"การระบาย"ไปพร้อมๆกัน บางทีการเสพย์ติดอารมณ์อิสระหลุดพ้นพันธนาการแบบนั้นในวัยเด็ก ทำให้ทุกวันนี้ฉันยังคงมีความอยาก และพร้อมจะใช้มันดึงฉันให้กลับสู่วัยเด็กอีกครั้ง___KKK