ลูกๆของฉัน: MY KIDS

SELINA AND SIRINYA

Add caption

I'M SINGLE MOM

DO IT ALL BY LOVE:ฉันทำทั้งหมดนี้ด้วยความรัก

__________ฉันทำมันด้วยความรัก ฉันค่อยๆแกะสิ่งห่อหุ้มเธอออก  ร่างของเธอเปล่าเปลือย ฉันค่อยๆคลี่เธอออก  ล้วงไส้ของเธอออกมา ดึงออกมาทีละน้อย  ค่อยๆดึงด้วยความรักอย่างทนุถนอมที่สุด ฉันค่อยๆคลี่เธอออก เอาชีวิตและวิญญาณของเธอออกมาถัก ขึ้นต้นไม้ด้วยกันหมุนวนและควักแบบนี้ซ้ำๆ50ครั้ง แต่ขึ้นหัวไม้ ฉันก็รู้แล้วว่าสุดท้ายแล้วเธอจะออกมาสวยงามปานใด  สีแดงคล้ำสลับเหลื่อมกับสีน้ำตาล ซ้ำไปซ้ำมา ซ้ำไปซ้ำมา   ลายที่ฉันวางแผนไว้คือPURL 5 KNIT 5 ถักต่อไปช้าๆเรื่อยๆ จนได้สี่เหลี่ยมจัตุรัสหนึ่งแถว จากนั้นจึงเปลี่ยนลายเป็น KNIT 5 PURL5 ถักต่อไปเรื่อยๆ จนได้รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ตอนนี้ฉันเห็นความสวยงามของเธอได้ชัดเจน  เลือดเนื้อของเธอที่ถูกถักทออย่างเป็นระเบียบสลับกันเป็นลายหมากรุก  วิธีการถักของนิตติ้งทำให้งานออกมามีความยืดหยุ่น ความนุ่มของเธอทำให้ฉันอยากยืดเล่น ขยำเล่น ให้เพียงพอกับความน่ารักน่าหยิกของเธอ 
_________ แรกที่ฉันเริ่มถักเธอนั้นความเจ็บปวดทำให้เธอดิ้นน้อยๆ และพลิกไปพลิกมา แต่เมื่อถักไปได้สักพักหนึ่ง เธอดิ้นแรงขึ้น  ทุรายทุรนด้วยความเจ็บปวด  ยิ่งเห็นตัวเธอเล็กลง  ยิ่งกระตุ้นให้ฉันเร่งรีบฝีมือ  เพราะอยากให้เธอค่อยๆน้อยลงๆ จนสลายหายไปในที่สุด  เพราะนั่นทำให้ฉันรู้สึกถึงชัยชนะในขั้นหนึ่ง  _________ฉันหยิบเธออีกก้อนขึ้นมา  บีบเบาๆด้วยความรักและค่อยๆแกเปลือกห่อหุ้มเธออก  ควักไส้ของเธอออกมาและต่อกับก้อนแรก  ฉันจึงเริ่มถักต่อ รอยต่อที่ไม่เนียนสนิททำให้ฉันหงุดหงิด  จริงเอากรรไกรมาตัดส่วนที่เกินออก  แต่กรรไกรเจ้ากรรมช่างยิ่งสร้างความน่ารำคาญเข้าไปอีก ความทื่อของกรรไกรตัดอย่างไรก็ไม่ออกสักที จนไส้เธอทั้งสองกระจุยกระจายไปหมด สุดท้ายฉันจึงแก้ปัญหาเอาง่ายๆด้วยการใช้ความร้อนของไฟ เผาส่วนรอยต่อนั้น ช่างน่าประทับใจมันดูเนียนจนแทบมองไม่ออกถึงรอยต่อนั้น 
_________ ฉันถักต่อไปเรื่อยๆด้วยวิธีเดิม  ปลายเข็มสองอันที่แหลมคมทำด้วยโลหะ  ช่วงสร้างเสียงที่น่าฟังขณะถัก ยิ่งถักซ้ำเข้าๆยิ่งสร้างความเคยชิน ความเร็วในการถักเพิ่มขึ้น ฉันใช้การพัน ควัก และปล่อย 5ครั้งต่อหนึ่งช่อง 10ช่องต่อหนึ่งแถว 5แถวต่อหนึ่งลาย 12ลายต่อหนึงก้อน  ในการถักผ้าหนึ่งผืนฉันต้องใช้เธอทั้งหมด 4ก้อน รวมแล้วเธอต้องอดทนกับความเจ็บปวดของการทิ่มแทงนั้น12000ครั้ง  ถึงแม้มันจะดูมากพอดูอยู่ แต่ฉันอยากให้เธออดทนและตระหนักอยู่เสมอว่าทั้งหมดล้วนเกิดจากความรัก  มันคงไม่หนักหนาเกินไปเพราะฉันเคยถักแบบที่ต้องใช้ฝีถักมากกว่านี้  ฉันยังผ่านมาแล้วได้เลย

________ตอนนี้ฉันถักมาเรื่อยๆจนเธอก้อนที่สี่เกือบจะหมดแล้ว  น่ารื่นเริงเสียจริงกับการกระดิกดิ้นไปมาพร้อมความเจ็บปวดทุรนนั้น มันแสดงให้เห็นว่าผลงานของฉันเกือบจะเสร็จแล้ว  ตอนที่เธอถูกสร้างขึ้นมานั้น  เธอเพียงแค่ถูกพันหมุนวนซึ่งถ้าจะให้ฉันบอกจริงๆคือเธอทำลายได้ง่ายมาก เพียงแค่สาวไส้เธอออกมาเรื่อยๆ เพียงแค่นั้นเธอก็จะเสียรูปและถูกทำลายลงง่ายๆ แต่บัดนี้ฉันได้สู้อุตส่าห์ถักเธอ จากสี่ก้อนรวมเป็นหนึ่งผืนที่มีการสอดประสานกันอย่างมีระเบียบวินัย  รูปทรงลายเส้นที่งดงาม  ทำให้เธอดูสง่างามกว่าทีแรกมากมายนัก ครั้งนี้เธอยังดูอบอุ่นมากกว่าทีแรกเป็นไหนๆ  ด้วยความรักอันมากมายของฉันที่ฉันได้ถ่ายทอดสู่เธอ  ฉันจะมอบเธอไว้ให้ฉันคนรักของฉัน  ขอให้เธอถ่ายทอดความอบอุ่นทั้งหมดที่เธอมีให้แก่เขา  และเอาจิตวิญญาณของเธอเฝ้าดูแลโอบอุ้มเขาให้ผ่านพ้นดูหนาวไปได้อย่างสุขกายสบายใจ ถ่ายทอดความรักที่ฉันฝากมาให้ให้รู้ถึงความห่วงใยอย่างไม่จบสิ้น  หากค่ำคืนได้ที่เขาเผลอหยิบเธอติดตัวเข้าไปถึงห้องนอน ฝากเธอกระซิบบอกเขาด้วยว่าให้ราตรีนั้นเป็นเวลาของความฝันที่สนุก สุขสุดที่จะเปรียบหา ก็ฉันบอกกับเธอแล้วยังไง  ฉันทำทั้งหมดนี้ด้วยความรัก

ก้อนที่สอง

ก้อนแรก

ทำเสร็จ ให้คนอื่นไปแล้ว แต่คนอื่นไม่ได้มองเห็นซึ่งคุณค่าของมันเท่าที่เราเห็นเลย  บางทีเป็นพรมเช็ดเท้าอาจจะมีคุณค่ามากกว่าในส่วนที่มันเอามาใช้สอยได้จริง

I WROTE POEM LAST NIGHT: เมื่อคืนฉันเขียนกวี...

เมื่อคืน ๑๗ กันยายน ๒๕๕๕ ฉันแต่งกวีหนึ่งบท

--- 9oct 12 กลับมาอ่านรู้สึกเลี่ยนนนน แหวะ

๑๔ ตุลา ๕๕ นิทานแม่มดแห่งนิทรา

I Look Inside the Other : Lil Angel กับแววตากระต่าย

________ขอพูดถึงเด็กน้อยคนนี้หน่อยละกัน  เด็กน้อยคนนี้เกิดขึ้นจากBLOGนี้เอง  ชายคนนึงมาดูBLOGแล้วเกิดความอยาก..ให้ฉันออกแบบรอยสักให้เขา  โดยที่เขาเองก็ไม่ได้แน่ใจอะไรมากนักในฝีมือของฉัน อย่าว่าแต่อะไรเลยตัวฉันเองก็ไม่ได้มั่นใจอะไรมากนักกับฝีมือตัวเอง^^ ฉันจะพูดถึงที่มาแนวคิดของเด็กคนนี้อย่างคร่าวๆ เพราะไม่รู้ว่าชายคนนั้นเขายินดีให้เปิดเผยเรื่องราวของเขาสักกี่มากน้อย

________ตอนที่เขาบอกให้ฉันช่วยออกแบบรอยสักให้นั้น ฉันปลื้มใจมากกกกกกก  อย่างน้อยก็มีคนนึงชื่นชอบผลงานของฉัน  หลังจากนั้นความคิดก็ตีกันสองทางระหว่าง "ทำ" กับ "ไม่ทำ" เพราะนี่มันรอยสักนะ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยนะ!!!  จึงถามให้แน่ใจว่าเขาอยากให้ฉันทำแบบนั้นจริงๆหรือปล่าว?  ตัวฉันเองนี่พลังที่จะทำงานนี้มาเต็มสุดๆ  เพราะฉันก็ตื่นเต้นดีใจที่จะได้ออกแบบรอยสักเป็นครั้งแรก  และจะได้มองเข้าไปข้างในตัวคนอื่นดูบ้าง  แต่นั่นก็หมายถึงว่าฉันจำเป็นต้องรู้จักเขาดี ดีมากๆ  มากพอที่แบบรอยสักที่ออกมาจะการันตีได้ว่า วันนึงเข้าจะไม่เสียใจที่หันไปมองมัน  และที่สำคัญไปกว่านั้น"ฉันเอง"จะไม่เสียใจเช่นกัน  เขาจะเป็นผู้ชายแบบที่ฉันรู้จักในวันนี้ไปจนตลอดรึปล่าว?  จะต้องไม่มีเรื่องขัดข้องหมองใจอะไรกันระหว่างเขากับฉันไปจนตลอด ได้หรือปล่าว?  ฉันไม่ได้คิดว่างานนี้มันยากในส่วนของการออกแบบรอยสัก  แต่มันไม่ง่ายที่จะตัดสินใจว่าจะทำหรือไม่ทำเพราะรอยสักต้องรองรับชีวิตของเขาได้ตลอดชีวิต  ที่สุดความคิดในฝ่ายสนุกของฉันก็วิ่งพล่าน โดดโลดเต้นจนฉันเองก็อดใจไม่ไหวเหมือนกัน  ฉันจึงตกลงกับตัวเอง(และกับเขา)ว่า "ไม่เป็นไรนะ ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องสัก ฉันแค่อยากทำมัน^^"

________ฉันจึงได้เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า "คนเรามีรอยสักไปทำไมกันนะ?" ดูเหมือนว่าคนเราจะมีรอยสักไว้เพื่อปลดปล่อยอารมณ์บางอย่างกับมีไว้เพื่อเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจตัวเองให้รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยขึ้น  ในส่วนของการปลดปล่อยอารมณ์ภายในเขาคงมีรอยสักแบบนั้นในใจอยู่แล้ว  ฉันจึงมุ่งออกแบบเพื่อทำหน้าที่ส่วนที่เหลือ  ดูเหมือนเขาไม่ได้เชื่อมั่นในศาสนาหรือศาสดาองค์ใดเลย  ฉันจึงต้องหาสัญญะอย่างอื่นมาทำหน้าที่แทน....

________ฉันวาดเด็กคนนี้ขึ้นมาเพียงเพื่อให้แค่อยู่ข้างๆ  ถึงแม้ไม่สามารถทำให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาได้เลยแต่ก็น่าจะทำให้รู้สึกอบอุ่นใจขึ้น แค่อย่างน้อยก็มีคนอยู่ข้างๆ  บางทีเราก็ข้ามผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดมาได้เพียงเพราะเรามีคนข้างๆแค่นั้นเอง  ดวงตากระต่าย(ที่เขาคุ้นเคย)คู่นั้นน่าจะกระตุ้นความรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง   

________เด็กคนนี้เป็นนางฟ้าแต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่เคยกระทำผิด คนเราต่างก็มีด้านเลวร้ายกันทั้งนั้น  เพียงแต่คาดหวังว่าเขาจะไม่พูดถึงมัน  บางทีการมองผ่าน ปล่อยวางก็อาจจะเป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้เราผ่านช่วงเวลายากลำบาก  อยู่ต่อไปได้ หรือไม่เจ็บปวดจนเกินไป

________ฉันใช้เวลาเมื่อคืนทั้งคืนอยู่กับเด็กหญิงคนนั้น  ในทุกๆรายละเอียดมีเรื่องราวที่มา  สำหรับฉันแล้วLil Angelองค์นี้น่ารักมากกกก  ถึงตอนนี้แล้วฉันไม่รู้เลยว่าเขาจะชอบเธอไหม?  เขายินดีจะรับเธอไปอยู่ข้างๆเขาหรือปล่าว?  แต่ฉันจะไม่เสียใจเลยที่ได้ทำความรู้จักทั้งเขาและเธอ^^

ขอโทษด้วยที่ ถ่ายภาพเธอมาไม่สวย ไม่ชัดเจน  
กำลังรอกล้องดีๆจากเพื่อนอยู่

มาแล้ว!!! รูปดิบค่ะ

ปรับแต่งทุกอย่างให้ลงตัว^^

ไปอยู่บนผิวคนแล้วจ้า _2oct12

Eyes: ฉันแค่ต้องการ สื่อผ่านแววตา

_____"แววตา"เป็นสัญลักษณ์สำคัญของภาพวาดของฉัน  ถ้าสังเกตดีๆแล้ว คุณจะเห็นดอกไม้อยู่ภายใน  เปรียบเสมือนการมองทุกสิ่งอย่างผ่านความสวยงามนั้น  เปรียบเสมือนความหวัง ที่มีอยู่เสมอแม้แต่ในเวลาที่มืดมิดที่สุด  เปรียบเสมือนความเป็นธรรมชาติ ธรรมชาติที่เชื่อมโยงทุกสรรพสิ่ง 

_____ภาพในบทความนี้เป็นภาพที่ฉันเพิ่งวาดเมื่อไม่นานมานี้เอง  คุณอาจจะมองเห็นความแตกต่างจากภาพวาดเก่าๆของฉัน  ซึ่งเน้นรูปร่างสีสันที่ถอดแบบจากความเป็นจริง  แต่ภาพวาดอันใหม่นี้เน้นสื่อถึงความรู้สึก  ตัวแสดงที่เป็นนามธรรมมากขึ้น  ถามว่าเหตุใดฉันถึงเลือกจะวาดภาพแบบนี้???  เพราะการที่ฉันวาดภาพออกมาจากความรู้สึก  ไม่ใช่สมอง  ไม่ใช้ความคิด  มันจะได้ความสดใหม่มากกว่า  ความรู้สึกที่จริงกว่า  บางทีการวาดภาพที่ต้องคิดมากๆ  กรองมากๆ  ก็ทำให้ความพลุ่งพล่านของฉันหลุดหายไประหว่างทาง ถึงแม้มันจะดูสวยกว่าแต่มันก็จริงน้อยกว่า

_____แต่ถึงอย่างไร  ภาพวาดทั้งสองแนวของฉันมีสิ่งหนึ่งที่ไม่แตกต่างกันเลย  "แววตาดอกไม้คู่นั้น"___KKK

ฉัน:ภาพนี้ไม่มีอะไรมาก  เป็นการถอดแบบของตัวเองจากความคิดของฉัน  วาดด้วยนิ้วมือ(ติดใจวิธีการนี้จากการวาดภาพแรก)
  แล้วจึงมาเพิ่มรายละเอียดในส่วนดอกไม้กับดวงดา  ด้วยภู่กัน+ปากกา+eyes linerจริงๆ

THINK MANY THINGS, SAY SOMETHING :  ภาพวาดภาพแรกที่ฉันใช้นิ้วมือวาด  เกิดจากความรู้สึกอึดอัดจากภายใน  ที่ไม่สามารถสื่อสารกับใครได้อย่างตรงไปตรงมา  คิดว่าทุกคนก็ต้องเคยรู้สึกแบบนี้  เราจะมีม่านอันนึง หนาบ้าง บ้างบาง  กั้นความรู้สึกจริงๆของเราไม่ให้แสดงออกตรงเกินไป  (หากเป็นวิชาปรัชญาคงเรียกสองอย่างนี้ว่า ID กับ SUPEREGO)  บางทีเรามีประโยคสนทนาอยู่มากมายในหัว  แต่พูดออกไปได้เพียง"คำที่ควรพูด" เท่านั้น

เกิดจากความคิดถึงความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นในช่วงชีวิตช่วงหนึ่ง  เคยไหม??เวลาเราอยุ่ใกล้ๆใครสักคนที่ทำให้เรารู้สึกอบอุ่น  ปลอดภัยมากๆ  รู้สึกถูกโอบอุ้มด้วยความรักความปรารถนาดี  ความรู้สึกแบบนั้นทำให้เรารู้สึกเป็นอะไรที่เล็กนิดเดียวจริงๆ^^

DEEP ดิบ: ภาพวาดดิบๆของแก้วเกล้า

_____เอาภาพแนวดิบ โหด กับพวกภาพวาดเก่าๆที่วาดเก็บไว้มาให้ดู  (บทความนี้จะไม่พูดเยอะแล้ว จริงๆ^^)

ภาพนี้วาดไว้นานมากแล้ว  ซักม.๕เห็นจะได้  ด้วยแนวคิดตามโจทย์ติวเข้ามัณฑณศิลป์ที่ว่า
ให้จินตนาการว่าคุณเป็นเพศตรงข้าม  อืมม!!ถ้าฉันเป็นเพศตรงข้ามนี่คงซกมกน่าดูเลยแหละ
(สเกลกีตาร์แย่มากก^^)

ลองทายซิว่าคนๆนี้เป็นใคร  อันนี้วาดปากกาเลย ไม่ได้ร่างอะไรเลยนะ
ตรงไหนสัดส่วนไม่ได้ก็เอาลิควิทเปเปอร์ลบเลย  โหดพอไหม^^

วันที่ว่างมากๆเหมือนจะไม่อะไรให้ทำ  ฉันนอนวาดยางลบเล่นด้วยดินสอกด2B
แต่ออกมาน่าผิดหวังเพราะตอนเรียนม.ต้นฉันวาดได้เหมือนกว่านี้อีกนะ(ด้วยดินสออพอลโล)

ออกแบบขวดBACARDI  BREEZER ที่มีให้ส่งประกวดตอนนั้นในหัวข้อ  "อิสระกับการแสดงออกถึงสิ่งที่คุณเป็น"
ตอนนั้นฉันเลือกเล่นหัวข้อเด็กเอ็นท์  คือถึงแม้จะเตรียมเอ็นท์แต่ก็ยังดื่มได้อยู่  เพราะสัดส่วนแอลกอฮอล์ที่บางเบา  ไม่ทำใช้ชีวิตเด็กเอ็นท์มึนเมาจนขาดสติ  แต่ก็ไม่ได้ส่งเข้าประกวดนะ  (เพราะแนวคิดนี้รึเปล่า  ชีวิตช่วงหลังเอ็นท์ก็เลย____^^)

ขั้นตอนการตกแต่งขวด  BACARDI  BREEZER(ตามแนวคิดด้านบน)

HEADSHOT:  ในช่วงที่ชีวิตเลือกไม่ได้ระหว่างสองทางเดิน  และคนสองคนที่เข้ามามีอิทธิพลกับชีวิต
จนเรามีความคิดที่อยากจะเลือกทางเลือกที่ 3??

ปลูกหนาม:  การที่เราสร้างความสับสน  วุ่นวาย  เจ็บปวด  ขึ้นมาเพื่อทำร้ายตัวเราเองและคนรอบข้าง
(สังเกตว่างานวาดในช่วงนี้จะสดมาก  คือในขณะที่ฉันวาด  ฉันแต่งตัวอย่างไรมันก็ออกมาในภาพวาดแบบนั้นเลย
เพราะฉันต้องการสือถึงอารมณ์จริงที่เกิดขึ้นในขณะนั้น )

ไม่มีอะไรมากค่ะ  คือตอนยู่บ้านเวลาอาบน้ำจะต้องเก็บผม
ละหาหมวกคลุมผมไม่ได้ก็ใช้ไม้คาดผมที่เป็นเขาที่มีอยู่  พอมองตัวเองในกระจกมันตลกดีก็เลยเอามาวาด
(ภาพจริงไม่มีCENSER^^)

หลุด...เหวี่ยง: ไปCONCERTโคตรอินดี้มา หลุดเหวี่ยงจริงๆงานนี้^^

LISTEN:  ฟังเสียงหัวใจตัวเอง  ที่บรรเลงเป็นเพลงต่างๆ
ฟังเสียงเพลงต่างๆ  ที่ดังสอดรับกับหัวใจ
ทบทวน  ปลอบประโลมตัวเอง  ถึงความผิดพลาดที่แล้วมา

_____ฉันชอบภาพสีสดพวกนี้  ถึงแม้ครั้งหนึ่งมันจะเป็นตัวแทนของความเจ็บปวด  เศร้าหมอง  แต่เมื่อผ่านช่วงเวลาหนึ่งมาแล้ว  มันกลับเป็นภาพวาดที่งดงาม  และทำให้ภูมิใจกับความเข้มแข็งของตัวเองที่ได้ประคับประคองให้เราผ่านพ้นช่วงเวลาเลวร้ายนั้นมาได้___KKK

เหมือนได้-อาศัย-อยู่ในป่า

_____เมื่่อสามวันที่แล้ว ฉันนึกสนุกอยากจัดห้องขึ้นมา บวกกับรับสภาพห้องตอนนั้นไม่ได้จริงๆ  น่าเสียดายที่ไม่ได้ถ่ายภาพBEFOREให้ดู เป็นภาพที่ใครๆอาจจะคิดไม่ถึงเลยทีเดียว

ฉันเริ่มจัดตรงนั้นตรงนี้ทีละเล็กทีละน้อย  ทุกอย่างดูสะอาดมีระเบียบมากขึ้น  แต่ระหว่างจัดนั้นก็เกิดไอเดียโน่นนี่นั่นขึ้นมา  ที่ทำเอาตัวฉันอยู่ไม่สุกอีกเช่นเคย ห้องนอนธรรมดาๆมันจึงไม่ค่อยธรรมดา อย่างเนี้ย..

_____ส่วนแรกเลยที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในป่าคือสติ๊กเกอร์กิ่งไม้อันนี้ นกสองตัวนั่นทำให้รู้สึกดีขึ้นมาทุกครั้งที่หันไปมองได้จริงๆนะ  เช้าๆหอของฉันจะมีเสียงนกร้อง(อันนี้หมายถึงนกจริงๆ) ได้บรรยากาศมาก ถ้าสังเกตดีๆจะรู้ว่าฉันซนแค่ไหน!!! เคยเห็นทีวีลายนี้รึปล่าว??

ใช้อย่างประหยัดนะคะ^^

ต้นไม้ต้นนี้ปุ๋ยจะหมดละ ต้องรีบเติม

_____ส่วนที่สองที่เอามาให้ดูนี้เป็นโต๊ะหนังสือซึ่งส่วนใหญ่แล้วฉันไม่ได้อ่านหนังสือที่นี่เพราะไม่ชอบที่ต้องหันหน้าเข้าฝาผนัง ( กับต้องมีชั้นรองเท้าอยู่ใกล้ๆ=="(เนื่องด้วยว่าหอนี้ไม่อนุญาตให้วางชั้นรองเท้าหน้าห้อง==")) ส่วนใหญ่จะชอบอ่านบนเตียงไม่ก็โต๊ะรีดผ้าHAHA  สังเกตดูจะเห็นว่าแอบมีต้นไม้ใบหญ้ากะผีเสื้อบินอยู่แถวๆนั้น^^

sweet dream Kaewklao

_____อันนี้เป็นเตียงนอนของฉันจริงๆ  หลายคนอาจจะสงสัยว่าผ้าปูที่นอนอะไรจะลายปานนั้น ก็ผ้าปูที่นอนHANDMADEไง^^ ทั้งผ้าปูที่นอน หมอน หมอนข้าง ฉันซื้อผ้ามาเย็บเองหมดเลยนะ  รู้สึกเหมือนได้นอนท่ามกลางทุ่งดอกไม้เลยล่ะ แต่เอ๊ะ ผ้าห่มลายม้าป่ามาไง??

เป็นคนขี้ลืมมากเลยต้องทำอะไรแบบนี้ไว้

กับเอาไว้เตือนสติตัวเอง  ไม่ให้ออกนอกลู่จนเกินงาม

ที่ห้องมีกระดานวินเซิร์ฟด้วยนะ^^

ก่อนหน้านี้ผ้าคลุมมันเก่ามาก นี่ก็เอามาเย็บผ้าคลุมใหม่ ไฉไลดี

มุมครัวกับตู้เย็นที่ได้มาจากเมกาHAHA

ก็ฉันกลัวฝันร้าย!!!
นี่เป็นDREAMCATCHERอันแรกๆที่ทำเลยนะ  ตอนที่คนไทยยังไม่ค่อยรู้จกว่ามันคืออะไร

อันนี้ก็HAND MADE เมดมาหมาดๆเลยจ๊ะ 

Dream Catchers ที่ห้อง

______ทั้งหมดที่กล่าวมานี้  ทำให้ฉันรู้สึกว่าตั้งแต่จัดห้องใหม่นี้เหมือนเป็นคนป่าอาศัยอยู่ในป่าเลย ด้วยความที่ชั้นชอบพวกเครื่องประดับที่เป็นแนวชนเผ่าๆแล้ว  บวกกับบรรยากาศห้องอีก ป่าเข้าไปใหญ่เลย  ทั้งหมดไม่ได้เกิดจากการวางแผนมาก่อนว่ามันจะต้องเป็นแบบเดียวกัน  แต่ไม่รู้ทำไมพอทุกอย่างออกมาเป็นทิศทางเดีวกันหมดเลย  คงเป็นเพราะฉันชอบเส้นสาย  สีสัน  มันอาจจะเป็นแค่สติกเกอร์  เป็นต้นไม้ปลอมๆ  แต่มันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นและสดชื่นขึ้นมาได้จริงๆ  คงเป็นเพราะว่าเมื่อตาเราได้สัมผัส  สมองได้รับรู้แล้ว  มันก็ดึงความรู้สึกเก่าๆมาผูกพันธ์  ทำให้เมื่อเราเห็นภาพนกเราก็ได้ยินเสียงนกร้องเพลงในขณะเดียวกันด้วย  ฉันขอแนะนำคุณว่าถ้าหากคุณรู้สึกว่าช่วงนี้พลังหดหาย  สุขภาพใจไม่ดีดังเดิมแล้วล่ะก็ ลองมาจัด/เก็บ/แต่ง ห้องของคุณดู  ลองเปลี่ยนบรรยากาศรับรองว่าอะไรๆจะสนุกกว่าเดิมแน่นอน___KKK

ART Bring me back to the childhood : ศิลปะนำฉันสู่วัยเด็กอีกครั้ง

จำได้ว่าตอนเด็กๆฉันชอบวาดภาพมาก ฉันรักวัยเด็กของฉันมาก วานวัยที่เราหลุดพ้นจากพันทนาการต่างๆ ตอบสนองต่อความต้องการอย่างตรงไปตรงมา ดูเหมือนวัยเด็กจะเป็นวัยที่อ่อนแอ แต่ฉันว่าจริงๆแล้วตอนเด็กเรากลัวอะไรน้อยกว่าตอนนี้เสียอีก เรากลัวผีเพราะมีผู้ใหญ่บอกให้เรากลัว โตมาฉันถึงได้กลัวความมืดจนไม่กล้านอนคนเดียว(นอกจากบ้านตัวเอง) เรากลัวงู กลัวแมงมุม กลัวอะไรสารพัด เพราะว่าผู้ใหญ่ต่างหากที่กลัวแล้วบอกให้เรากลัว ฉันจำได้ว่าตอนเด็กฉันกล้ากินอะไรแปลกๆหลายอย่าง หนอน ด้วง ตัวไหม แต่ตอนนี้ฉันไม่กล้าแล้ว คงเพราะหลายๆอย่างทำให้ฉันลดความกล้าลงภายใต้ขั้นตอนการเจริญเติบโตที่ผ่านมา

สิ่งหนึ่งที่ฉันรักมากตอนเป็นเด็กคือ การวาดภาพ เป็นความรู้สึกอิสระอย่างแท้จริง และได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง ตอนเด็กเรามักชอบวาดอะไรซ้ำๆ อย่างเช่นฉันตอนเด็ก จำได้ว่าชอบวาดขนมเค้กสามชั้นที่มีเทียนปักอยู่และมีดอกกุหลาบเป็นbackgroundมาก(ลอกมาจากสคส.อันละ20บาทชิ้นแรกในชีวิต เพราะปกติจะได้สคส.อันละไม่เกิน5บาท) เมื่อได้วาดภาพนี้แล้ว  ความมุ่งมั่นตั้งใจจะมุ่งตรงสู่ภาพวาด สมาธิที่จดจ่อจนเราไม่สนใจสิ่งอื่นใดๆรอบตัว ความมั่นใจในฝีมือของตัวเอง ทั้งหมดรวมเป็นความสุข และเป็นความสุขที่เกิดขึ้นซ้ำๆทุกครั้งที่วาดมันใหม่ จนถึงตอนนี้ฉันยังจำภาพนั้นได้ติดตาและความรู้สึกเช่นนั้นยังคงติดใจ

แม้ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันก็ยังเป็นคนรักการวาดรูปอยู่ถึงแม้จะไม่ได้เอาดีทางด้านนี้ แต่งานศิลปะก็ช่วยให้ฉันผ่อนคลาย และหลุดออกจากอารมณ์พลุ่งพล่าน เคยสังเกตตัวเองว่าหลายครั้งที่มีความเครียดมากๆ เสียใจมากๆ หงุดหงิดมากๆ แม้สมองจะครุ่นคิดถึงเรื่องราวมากมาย แต่ปลายปากกาก็แอบขีดเขียนสร้างานศิลป์น้อยๆลงในพื้นผิวที่พอจะรองรับได้ขณะนั้น ฉันจึงพอสรุปได้ว่าศิลปะเป็นทางหนึ่งในการช่วยแบ่งเบาอารมณ์ที่รุนแรงนั้น หลายๆครั้ง"การระบาย"จึงเป็น"การระบาย"ไปพร้อมๆกัน บางทีการเสพย์ติดอารมณ์อิสระหลุดพ้นพันธนาการแบบนั้นในวัยเด็ก ทำให้ทุกวันนี้ฉันยังคงมีความอยาก และพร้อมจะใช้มันดึงฉันให้กลับสู่วัยเด็กอีกครั้ง___KKK

Fasionist: ไม่ใช่แค่ภาพวาดแนวแฟชั่นนิสต์ แต่คือชีวิตที่เหลือต่อจากนี้

_______ตอนเรียนมัธยมฉันมีความคิดที่จะเข้าเรียนต่อในคณะพวกศิลปะ  โดยเฉพาะFashion Design ก็เลยมีภาพวาดแนวแฟชั่นอยู่เยอะ เอามาลงให้ดูนะ  (บทความนี้ขอไม่พูดเยอะละกัน^^)

Concept: Light  ด้วยความชอบรูปลักษณ์และสีสันของโคมไฟ  ที่มีความหลากหลาย  โดยเฉพาะโคมไฟในงานParty
 ที่มีความสวยงามและสนุกสนาน  จึงนำแนวคิดนี้มาออกแบบชุดงานPartyที่ฉูดฉาด  และสนุกรื่นเริง

Light 2

Partof my life:  งานออกแบบจากภาพถ่ายจริงแต่นำมาเพิ่มองค์ประกอบในส่วนของเสื่้อผ้า
เป็นงานที่มีกลิ่นไอของนักแสดงละครใบ้  ซึ่งคนอื่นอาจจะมองเห็นแค่เพียงมุมของความสนุกสนาน  แต่จิตใจภายในที่ถูกปกปิด  ที่เก็บซ่อนอารมณ์  เหงา และเศร้าไว้ภายใจ  เครื่องแต่งกายจะออกมาในลักษณะผสทผสานระหว่างความเก่าและใหม่
ความร่าเริงและเศร้าหมอง

ออกแบบเครื่องแต่งกายของคนรุ่นใหม่  ที่นำแนวคิดจากเครื่องแต่งกายของชาวเขาที่เน้นการ  ถัก ปัก ย้อม   ผูก
แต่นำมาประยุกต์ด้วยการใช้สีสันที่สดใส  เนื้อผ้าที่บางเบาเพื่อให้เหมาะกับลักษณะนิสัย  กิจวัตรของผู้สวมใส่

แกะดำ:  งานออกแบบจากราศีเกิด (ราศีเมษ)  ชุดนี้คลี่คลายจากลักษณะของแกะ  ทั้งเขา  ขน ส่วนหน้าท้อง  มองผ่านๆจะไม่รู้ว่าเป็นชุดสัตว์  หรือคนเลียนแบบสัตว์  ซึ่งเป็นตัวแทนของอิทธิพลราศีเกิดที่แฝงอยู่ในตัวบุคคล

เลียน:  :วาดภาพแนวแฟชั่นจากภาพคนจริงในนิตยสารCheeze
ผสานเอกลักษณ์ที่เป็นแนววาดของตัวเองที่มีความแข็งกระด้าง และเป็นภาพ2มิติ

เป็นชุดที่ตัดเย็บจริงแล้วทั้งหมด ในช่วงSUMMERปี2010  ตอนอยู่บ้านว่างมาก และไม่รู้จะทำอะไร
เลยเอาเสื้อผ้าแม่มาREMAKEใหม่  เป็นแนวVINTAGEที่ร่วมสมัย  ตามภาพค่ะ

บางคนอาจจะเคยเห็นฉันใส่เสื้อผ้าพวกนี้นะ^^

3 Styles:  วาดจากชุดจริงที่มีอยู่  กับรูปลักษณะของตัวเองจริงๆในช่วงเวลานั้น^^ 

Wedding Suit: อันนี้วาดเล่นไม่ได้จะออกแบบจริงจัง  สงสัยช่วงนั้นจะมีความรักนะ^^

อันนี้เป็นงานแสดงวิธีการตัดเย็บเข็มขัดดอกกุหลาบ  ทำจริงออกมาแล้วด้วย บางคนอาจจะเคยเห็นฉันใส่อยู่^^
ออกแบบไว้นานมากแล้ว  แต่เมื่อซักอาทิตย์ก่อนไปเดินแถวฟิวจอร์  เจอเข็มขัดดอกไม้วางขาย รู้สึกงง!!เอาอีกแล้วไอเดียฉันเริ่มออกมาวางจำหน่ายอีกอย่างแล้ว  เหอะๆบางอย่างฉันคิดได้นะ  แต่ยังไม่ว่างทำออกมาขาย  ก็เลยกลายเป็นว่าส่วนแบ่งทางการตลาดไปตกอยู่ในมือคนอื่นหมดเลย=="

_____งานที่เอามาให้ดูทั้งหมดนี้ออกแบบ  วาดเก็บไว้นานมากแล้วน่าจะประมาณม.๕-ม.๖  บางอันเลยอาจจะดูเชย  ตื้นเขิน  คิดน้อย  แต่อยากให้เข้าใจว่านี่คือก้าวแรกๆของการพัฒนาฝีมือ  การออกแบบ การวาด การคิดของฉัน  สำหรับฉันแล้วฉันค่อนข้างภูมิใจกับมันมาก  ฉันเห็นก้าวแรกของฉันตรงนี้  ตรงความชอบความสนใจเรื่องเสื้อผ้า  เครื่องแต่งกาย  ก้าวต่อไปของฉันนั้น  ฉันกำหนดมันค่อนข้างชัดเจนแล้วว่าจะไปทิศทางไหน  อยู่ที่ว่าจะทำมันได้จริงมากน้อยแค่ไหนเท่านั้น


_____สำหรับคนที่สนิทกับฉันคงพอรู้ว่าที่บ้านฉันมีกิจการเล็กๆเป็นร้านตัดเสื้้อผ้า  พ่อฉันทำธุรกิจนี้้เพียงอย่างเดียวเลี้ยงลูกทั้งสามคน  มันเป็นสิ่งที่ฉันภูมิใจมากและคิดว่าพ่อคงภูมิใจในจุดนี้เช่นกัน  สำหรับฉันแล้วฉันมองพ่อของฉันเจ๋งมากกกกกก พ่อเป็นเจ้าของกิจการเองตอนอายุ21  สำหรับชีวิตพ่อแล้วพ่อต้องต่อสู้  ดิ้นรน  มุ่งมั่น  อดทน มาไม่น้อยเลยกว่าจะมาเป็นเจ้าของกิจการเองได้  พ่อฝ่าวิกฤติยุคเสื้อผ้าสำเร็จรูปมาได้  ในขณะที่เพื่อนร่วมอาชีพต้องล้มเลิกกิจการไปทำอาชีพอื่นกันหมด  แต่พ่อของฉันยังยืนหยัดอยู่ได้ พ่อยังคงตัดเสื้อผ้าในราคาที่ถูกมากเมื่อเทียบกับราคาท้องตลาดแล้ว  เพียงเพราะว่า"พ่อไม่อยากเอาเปรียบคนอื่น  ทำเอาพอดีๆพอ" จนตอนนี้พ่อทำอาชีพนี้เพียงอย่างเดียวมาเกือบจะ40ปีแล้ว  พ่อคงมีความผูกพันกับอาชีพ กับลูกค้า  กับเครื่องมืออุปกรณ์ของพ่อทุกชิ้นไม่น้อยเลย

_____กลับมามองดูชีวิตฉัน  ซึ่งฉันเฝ้าครุ่นคิดมานานว่าอะไรเป็นจุดแข็งของฉัน  ถ้าการทำงานจริงต้องPUT THE RIGHT MAN ON THE RIGHT JOB แล้ว อะไรคือ RIGHT JOBของฉัน  สิ่งไหนที่ฉันทำได้ดี ฉันได้เปรียบเมื่อเทียบกับคนอื่น สิ่งไหนที่ฉันพร้อมทำมันไปตลอดชีวิต  เมื่อลองย้อนมองต้นทุนที่ตัวเองมี  กลับพบเพียงแค่ข้อเสียเปรียบหลายอย่าง อาทิว่า  ไม่มีเส้นสาย  ความรู้บริหารงูๆปลาๆ หมดความกระตือรือร้นที่จะเรียนต่อ  แล้วฉันจะทำอย่างไรต่อไปดี??  ฉันหาคำตอบมานาน แต่สิ่งที่พบก็มีแค่เพียงคำว่า"เรียนไปให้จบก่อน"ซึ่งในความเป็นจริงมันไม่ค่อยดึงดูดใจให้ตั้งใจเรียนเท่าไหร่เลย  จนวันนึงจึงคิดได้ว่าการทำธุรกิจของตัวเองนั้นน่าจะเป็นทางที่โตได้เร็วที่สุด  ขึ้นอยู่กับความขยัน  การรู้จักเปิดช่องทางทางธุรกิจ  การบริหารจัดการ  ซึ่งถ้าเป็นทางนี้แล้วสิ่งที่ใกล้ตัวที่สุดก็คือร้านของพ่อนั่นเอง  เมื่อมองอย่างรอบด้านแล้ว  มันดูลงตัวจนฉันรู้สึกว่าสิ่งนี้แหละคืองานที่รอให้ฉันกลับไปทำตั้งนานแล้ว  คุณคงไม่รู้หรอกว่าฉันชุ่มชื่นใจแค่ไหนที่คิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ หัวใจฉันพองโตแค่ไหนคุณไม่รู้หรอก^^

-----พ่ออายุครบ60ปีพอดี เมื่อฉันเรียนจบ  ซึ่งเป็นเวลาพอควรแล้วที่พ่อน่าจะพักจากงานหนักที่พ่อทำมาตลอดชีวิต  การใช้สายตาวันละหลายๆชั่วโมงเป็นระยะเวลานานเกินไปอาจส่งผลต่อสุขภาพตาในบั้นปลายได้  การที่จะมีใครขึ้นมาเป็นช่างตัดผ้าเบอร์หนึ่งต่อจากพ่อนั้น  จะมีใครอีกที่จะเหมาะสมกว่าลูกสาวของพ่อเอง^^
-----การที่เราจะลงทุนอะไรนั้น  มันจะดีกว่ามั้ยถ้าเป็นการลงทุนในสินทรัพย์ที่เป็นของเราเอง  การตกแต่งร้านให้สวย ทันสมัย เท่ากับแต่งบ้านให้สะดวกสบาย  คนในบ้านก็สบายใจไปพร้อมกัน(ร้านตัดผ้าของพ่อก็คือบ้านของพวกเรานั่นเอง^^)
-----จะมีอะไรดีไปกว่าการได้ทำงานที่บ้าน  เป็นนายตัวเอง  เหนื่อยแล้วยังมีตักแม่ให้หนุน  วันไหนได้เงินมาก็เอามาเลี้ยงข้าวพ่อแม่วันนั้นได้เลยไม่ต้องรอพ่อแม่ไปธนาคารเพื่อเบิกเงิน ได้กินข้าวฝีมือแม่ทุกมื้อ  ไม่ต้องแต่งตัวสวยเพื่อแข่งกับใคร ไปต้องสรรหาสินค้าแบรนด์  ไม่ต้องแคร์สายตาคนบนรถไฟฟ้า  จะมีอะไรดีกว่านี้อีก^^
------ท้ายสุด ฉันรักเหลือเกินที่ตัวเองเป็นแบบนี้  ฉันรักในนิสัยเด็กๆของฉัน  ความตรงไปตรงมาของฉัน  ฉันกลัวว่าถ้าหากฉันพลัดตกเข้าไปอยู่ในวงการคนใส่หน้ากาก  วงการการเลียแข้งขา วงจรการกินตามน้ำหรือทวนน้ำ  มันจะหล่อหลอมให้ฉันกลายเป็นคนแบบนั้น  ฉันไม่ปรารถนาอย่างที่สุดที่จะโตไปเป็นผู้ใหญ่ที่ฉ้อฉล  จำนนต่ออำนาจเหนือกว่า  ฉันอยากจะเป็นแบบนี้  พร้อมจะตายไปแบบคนแก่นิสัยเด็กแบบนี้

_____หนทางของฉันเหมือนจะง่ายแต่มันไม่ง่ายเลย  พ่อเคยบอกว่า"ถ้าจะเย็บผ้าก็ไม่ต้องไปเรียนหนังสือ"  ฉันไม่ยินดีเป็นแน่ที่จะยื่นมือสิบนิ้วไปขอกิจการจากพ่อ  ฉันจำเป็นต้องพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่า  สิ่งนี้ที่เลือกไม่ได้เกิดจากความจำนนหนทาง  แต่มันคือการ"เลือกทางที่ดีที่สุด"สำหรับตัวเองแล้ว  ฉันจะพยายามทำมันให้ดีที่สุด  ขอให้คุณเป็นกำลังใจให้ฉันด้วย___KKK